Zehir Tacirlerine:Bu Ülkenin Çocuklarını Satamazsınız….

Siz kendinize “tacir” diyorsunuz. Oysa ticaret emekle yapılır, siz emek değil çürüme pazarlıyorsunuz. Siz para kazandığınızı sanıyorsunuz; aslında insan hayatı tüketiyorsunuz. Bir paketle bir ömür söndürmenin adını iş koymuşsunuz. Bu ülkede buna iş denmez, buna alçaklık denir.
Sokak aralarında pusuda beklerken gözünüzde ne var biliyor musunuz? Çaresizlik. En savunmasızı seçiyorsunuz. Zayıfı, yalnız olanı, kafası karışık olanı… Çocuğun cebindeki harçlığa göz dikiyorsunuz. Gencin umutlarına pusu kuruyorsunuz. Sonra “Ben zorlamadım” diyorsunuz. Elbette zorlamadınız; siz önce yolu kararttınız, sonra karanlıkta kaybolmasını izlediniz.
Siz sadece madde satmıyorsunuz. Hafıza siliyorsunuz. Vicdan köreltiyorsunuz. Aileleri parçalıyor, anaların uykusunu zehir ediyorsunuz. Bir evde ışık sönüyorsa, bir annenin sesi titriyorsa, bir babanın omzu çöküyorsa; orada sizin imzanız var. Parmak izi bırakmıyorsunuz belki ama iziniz her yerde.
En çok da “Benim payım küçük” diyenler suçlu. Zincirin en küçük halkası da zincirdir. O paranın ucu nereye gidiyor biliyorsunuz. Biliyorsunuz ama işinize gelmiyor. “Ben satmazsam başkası satar” diyerek kendinizi aklıyorsunuz. Tarih bu cümleyi çok duymuştur; hiçbirini de affetmemiştir.
Mahalleleri zehirliyorsunuz. Okul kapılarını kolluyorsunuz. Umudu ucuzlatıp ölümü pahalıya satıyorsunuz. Sonra aynaya bakıp insan olduğunuzu sanıyorsunuz. İnsan, bir çocuğun geleceğini bozuk para gibi masaya sürmez. İnsan, başkasının felaketiyle zenginleşmez.
Şunu bilin: Bu toplum sizi unutmaz. Bugün saklanırsınız, yarın görünmez olursunuz ama hesabınız kaybolmaz. Çünkü yaptığınız şey bireysel bir suç değil; kolektif bir yıkımdır. Bu yıkımın altında kalanların ahı, paranın gürültüsünden daha kalıcıdır.
Buradan net söyleyelim: Bu ülkenin çocuklarını satamazsınız. Bu sokakları av alanı yapamazsınız. Bu sessizliği rıza sanamazsınız. Herkes susabilir; vicdan susmaz. Hayat susmaz. Hesap susmaz.
Ve bir gün, sattığınız karanlığın içinde tek başınıza kalırsınız.
İşte o zaman anlarsınız: Zehir, en sonunda sahibini de öldürür.