Modern zamanların En Sessiz İhaneti…Vefasızlık….

Vefasızlık: Modern Zamanların En Sessiz İhaneti
Vefasızlık gürültüyle gelmez. Kapıyı çarpmaz, bağırmaz, tehdit etmez. Sessizdir. O yüzden tehlikelidir. İnsan en çok sessiz terk edilişlerde kaybolur. Bir gün yan yana yürüdüğün insanların, ertesi gün seni hiç tanımamış gibi yoluna devam edebilmesi; işte asıl yıkım budur.
Vefa, hatırlamaktır. Bir ekmeği, bir sözü, bir omzu, bir suskunluğu hatırlamak. Ama biz artık hatırlamaktan yoruluyoruz. Hafızası kısa, vicdanı daha da kısa bir çağdayız. Herkes bir sonraki fırsata, bir sonraki kazanca, bir sonraki güçlü tarafa bakıyor. Dün seni ayakta alkışlayanlar, bugün ayakta kalmanı bile istemiyor. Çünkü vefa bedel ister; duruş ister; risk ister. Ve biz bedelsiz başarıyı, risksiz dostluğu, emeksiz sadakati seviyoruz.
Vefasızlık artık ayıp değil. Hatta çoğu zaman “akıllılık” sayılıyor. Güçlüden yana olmak, kazanana yaklaşmak, düşeni görmezden gelmek… Bunlara strateji diyoruz. Karakter demiyoruz. Omurgayı “fazlalık”, sadakati “yük” olarak gören bir zihniyet üretiyoruz. Sonra da neden kimseye güvenemediğimizi soruyoruz.
En ağır vefasızlık, zor zamanda gider. İyi gün dostu çoktur; kötü gün dostu karakter ister. İnsan düşerken kim elini çektiyse, kim yüzünü çevirdiyse, kim sessizliğe saklandıysa; not edilir. Hayat defteri kalın değildir ama hesabı nettir. Unutan çok olur, hayat unutmaz.
Bir de alkışlayarak vefasız olanlar var. Yüzüne gülüp arkandan yok sayanlar. Seni överken seni tüketenler. Başarını kullanıp adını silenler. Bunlar en kalabalık olanlar. Çünkü kalabalık, sorumluluğu seyreltir. Kimse kendini suçlu hissetmez; herkes “ben de herkes gibiyim” der. İşte kötülük tam da burada normalleşir.
Vefa, romantik bir nostalji değil; toplumsal bir zorunluluktur. Vefasızlığın yaygın olduğu yerde güven ölür, güvenin öldüğü yerde kurumlar çürür, ilişkiler çürür, insanlar çürür. Herkes birbirine şüpheyle bakar. Kimse kimse için durmaz. Herkes kaçmaya hazırdır.
Ama şunu unutuyoruz: Vefasızlık bulaşıcıdır. Bugün başkasına yaptığını, yarın senden esirgemezler. Dün sessiz kaldığın haksızlık, yarın senin kapını çalar. Çünkü vefa bir zincirdir; bir halkası kırıldığında, kopuş herkese ulaşır.
Belki de yeniden utanmayı öğrenmeliyiz. Gidenin arkasından konuşmamayı, düşene tekme atmamayı, emek görmezden gelmemeyi. Herkes kahraman olmak zorunda değil; ama kimse nankör olmak zorunda da değil.
Vefa, insanın kendine saygısıdır. Ve kendine saygısını kaybeden bir toplum, her şeyi kaybetmeye mahkûmdur.